Abstracte kunst met textiel op hout

Een van mijn acties in het Project TunnelArt617 is het interviewen van de kunstenaars die zijn betrokken bij het project. Helma Smolders maakt de filmpjes van rond de drie minuten. Ik doe de interviews, maak foto’s en neem de ruwe beelden op waarop Helma dan haar creativiteit in kwijt kan. Ik geniet ervan!

Waarom? Nou, als eerste ontmoet ik weer mensen. Niet Teams mensen, gedigitaliseerd en af en toe stilvallend. Maar echter mensen. Mensen bovendien die elk een eigen passie hebben voor creëren van kunst. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Wat uitermate inspirerend is.

Zo stond ik laatst in het atelier van glazenier Liesbeth Kocken. Zij vertelde hoe haar passie ontstond voor het werken met glas. Haar overgrootouder was glazenier en zo kwam ze als kind al snel in aanraking met dit ambacht of deze kunstvorm. Liesbeth was ook misdienaar. Ze was telkens afgeleid door de weerspiegeling van het licht wat door de glas in lood ramen naar binnen viel op de kerk tegels. Die rode, gele en blauwe vlekken triggerde haar en zo is haar voorliefde voor het werken met glas ontstaan. Een mooi verhaal toch?

Maar hetgeen waar ik na het interview over na bleef denken was een andere opmerking die zij maakte. Ze vertelde dat ze ook veel in opdracht werkte. Iemand kwam dan langs met bv een raamwerk of iemand vroeg om een restauratie van een bestaand glas-in-lood raam. ‘Ik moet dan een weg zien te vinden binnen dat kader’ vertelde ze. ‘Die beperking, heel concreet door het raamwerk bijvoorbeeld of het soort glas, dat is toch wel lastig om mee om te gaan.’

Een beperking. Voor Liesbeth een raamwerk. Voor een blinde die bij Kentalis een creatieve cursus volgt, het blindzijn. Of voor een autist, het dwangmatige. Iedereen heeft wel zijn eigen beperking. Ook ik! Liesbeth krijgt haar beperking aangeleverd. Anderen worden ermee geconfronteerd door het lot en het leven. Of kiezen er expliciet of impliciet voor.

Ik moest terugdenken over een opdracht bij een workshop schilderen die ik volgde in Den Bosch, lang geleden. Ik moest schilderen wat ik in een afgesloten jutten zak voelde. Zo kon ik de details niet zien en reproduceren. Ook niet de kleur. Ik moest omzetten wat ik voelde. En dat werkte bevrijdend. Net als de cursisten van Liesbeth die langskomen met een idee in hun hoofd. En die dat dan moeten gaan overbrengen via hun handen op het fragiele glas. Het schilderij The Wall geeft dit ook. Ik was zelf geblokkeerd, afgesneden van het leven wat ik toen leefde. En dat verwerkte ik in een gekleurde muur met lagen.

Een beperking betekent dus dat er gewerkt moet worden. En dat leidt tot onverwachte kunstwerken. Zo blijf ik me verwonderen over wat het participeren in een community art project zoals TunnelArt617 mij allemaal biedt.

Volg het project TunnelArt617 via instagram en facebook! #TunnelArt617

Kijk wat Liesbeth te bieden heeft: www.glasatelierliesbethkocken.nl

En blijf mij volgen op www.marcelrus.com, instagram of facebook Marcel Rus Art

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2021 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?