Heb jij dat ook? Als je moet wachten als voetganger bij een voetgangers verkeerslicht? Het licht staat op rood. De auto’s krijgen hun groen en trekken op. Ze accelereren snel en rijden langs me. De wind wordt opgezweept en een vieze benzinelucht benevelt me. Maar los van de stank en los van het lawaai denk ik dan dit. Ik ben zó dichtbij die beweging. Zó dichtbij de brute lompheid van die auto’s. Ik hoef maar één stap vooruit te zetten en dan…

Dwang gedachte? Fatalistisch? Raar? Zeker! Het blijft ook bij die gedachte. Maar het herinnert me dat er een dunne lijn is tussen veiligheid en onveiligheid. Tussen gezond zijn en in het ziekenhuis terecht komen. En ook, dat het aan mij is om stil te staan of in actie te komen.

Net als nu in deze Corona tijd. Ik hoef die anderhalve meter maar te negeren en ik zou het virus ook kunnen oppikken. Één stap maar. Een dunne lijn. Feitelijk is onze zekerheid maar een aaneenschakeling van onzekere situaties. Iets om druk over te maken? Ja en nee. Ik besef het. En ik accepteer het risico. Het risico van boodschappen doen. Van hardlopen terwijl ik passanten tegenkom. Van familie bezoeken. Daar geloof ik in. In het bewust nemen van acties. Het bewust zijn van risico’s. Het mooie ervan is dat het ook bewustzijn geeft van de momenten dat het goed gaat. Dat we gezond zijn en leven in vrede en harmonie. Ying en Yang.

Het licht sprint op groen. Ik maak aanstalten om het zebrapad op te lopen. Maar kijk toch even of er een of andere ongeduldige malloot alsnog kleurenblind mijn veilige zebrapad doorkruist. Het is veilig. Ik steek over. En glimlach over mijn eigen gedachte.

It’s a thin line! StaySafe!

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2020 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?