‘Zou je er zo in mogen lopen? ‘ vraagt een moeder eind januari 2019 aan haar kind van rond de dertien jaar. Tegelijkertijd kijkt ze mij ook vragend aan. ‘Natuurlijk!’ antwoordde ik zonder gerichte vraag aan mij, en zonder enige aarzeling betreed ik een waar heiligdom. Althans, voor mij een heiligdom. Want wat is dat een ervaring zeg!

Waar ik me bevind? Ik ben in Wassenaar, landgoed Voorlinden, in het museum aan de rand van een ruig duinlandschap. Een van de zalen van dat nieuwe museum is compleet gevuld met slechts één kunstwerk:  sculptuur ‘Open Ended’ van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra. 216 ton zwaar, 4 meter hoog, 18 meter lang en 7 meter breed. Met recht kolossaal.

Ik sta voor de uitnodigende poort, een ruimte tussen hoge stalen platen. Ik loop het kunstwerk in. En al snel omarmt het kunstwerk me. De zware stalen platen staan bol. Ze geven de smalle doorgang nauwelijks lucht en licht. De wanden dringen aan, terwijl ik verder loop. Mijn stappen op de betonnen vloer weerkaatsen met een echo. Ik merk dat terwijl de doorgang smaller wordt, mijn ademhaling hoger wordt. Komt de gang nu tot een abrupt eind? Is het een doodlopend pad? Maar nee, net voordat de toegang wordt geblokkeerd door een stalen plaat haaks op het pad, merk ik links een doorgang op. Met een scherpe bocht loop ik een nieuw pad in. Ik zie in de hoge wanden een soort blootstaan aan gebeurtenissen, een lange historie, opgewekt door het roestige Corten staal. Is dat nu een groot oog op de wand rechts? Of krijg ik waanbeelden? Ik steven af op alweer een blokkade. En alweer is de blokkade geen blokkade maar kent het een doorgang, nu naar rechts.

En ineens sta ik in een soort buitenplaats, een ovale ruimte, bijna sacraal. Ik kan niet anders dan

eerbied hebben voor deze ruimte. Ik vertraag mijn pas, stop in het midden en ga enkel de ruimte zien in al zijn eenvoud en pracht. Het gevoel is te vergelijken met het lopen langs de glas-in-lood ramen van een kathedraal, bv de Sint-Jan in ’s-Hertogenbosch. Maar deze ruimte is sacraal zonder heiligenbeelden. Sacraal door zijn eenvoud.

Rustig loop ik door de hele ovale ruimte en betreed ik een nieuwe nauwe doorgang. De eerdere beklemming is echter van me af gegleden. Achtergelaten in die ovale ruimte, denk ik. De muren hellen nog steeds over en tonen in hun roestbruin allerlei kleurschakeringen. Mijn adem zakt meer naar mijn buik. Ik loop door tot weer een schijnbare blokkade, nu is daar een pad, een gang, die leidt naar de uitgang. Of ben ik dwars geweest en ben ik begonnen aan het eind?

Ik verbaas me over hoe organisch het werk voelt, hoe zacht. Wat een tegenstelling met het feitelijke materiaal, staal. Hard en ruw. Het voelt als een symphonie, met een prelude, een hoogtepunt in het ovale theater en het zacht aflopend einde. Pianissimo. Ik voel me bevoorrecht om zo een kunstwerk te mogen beleven. Het inspireert en het intrigeert.

Later als ik een trap ontdek in de muur van de zaal waar ‘Open Ended’ staat, kan ik het ook van bovenaf bezien. En dan pas zie ik hoe de wanden langs elkaar lopen en de bezoeker in staat stelt om een voorgedefinieerd pad te volgen. Dwars door het werk heen.

Wil je ook dit werk beleven? ‘Open Ended’ van Richard Serra is te zien in museum Voorlinden in Wassenaar. Elke dag is dit museum open van 11:00 tot 17:00. De moeite zeker waard!

Wil je zien hoe Serra en dit museumbezoek aan museum Voorlinden mij inspireert tot het maken van kunstwerken en objecten? Blijf me dan volgen op facebook, instagram Marcel Rus Art of via mijn website www.marcelrus.com.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2019 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?