Na mijn handen te hebben gedesinfecteerd stap ik de bioscoopzaal binnen. Een man placeert me in het midden van de dan nog compleet lege zaal. Ik heb de rust vandaag. De rust om tijd te besteden aan het kijken van een film. Nu eens niet op Netflix op TV maar in een kleine knusse zaal in de Verkadefabriek in ’s-Hertogenbosch. Ik heb de rust. De rust om het verhaal wat wordt verteld over mij heen te laten komen. ‘A beautiful day in the neighbourhood’.

Wat een scene is dat! Tom Hanks in zijn rol als TV host Fred Rogers vraagt aan de gefrustreerde journalist Matthew Rhys als Lloyd Vogel of hij een minuut lang enkel en alleen kan denken aan door wie hij is gevormd tot wat hij is geworden. De journalist in kwestie is boos op zijn omgeving, maar vooral boos op zijn vader. Waarom? De vader heeft de moeder in de steek gelaten toen deze ziek werd en uiteindelijk overleed. En sindsdien is de journalist boos op zijn vader.

De minuut vangt aan. De journalist en de TV host zitten niet alleen in de ruimte. De ruimte is een druk bezet Chinees restaurant met heel veel mensen. En ineens lijkt het alsof al die mensen ook meedoen met de TV host en de journalist. Iedereen stopt even met eten en drinken. Legt de handen op tafel of op de knieën. En denkt na over wie hen heeft gevormd. Kleffe scene? Zeker!

De minuut vliegt voorbij. De journalist is ontroerd. Hij denkt na over zijn moeder, zijn zus, zijn vriend, zijn vrouw, zijn kind. En, zijn vader. En zo ziet hij de zaken in een bredere context. En ziet dat hij, ondanks de fouten van zijn vader, toch ook van hem kan houden als een zoon van zijn vader houdt.

Ik zit het te aanschouwen in de bioscoopzaal. En denk in die minuut mee over de mensen die mij hebben gevormd tot wie ik ben. Mijn vader, mijn moeder. Broer en zus, in mijn jeugd. Ik denk na hoe mijn vrienden mij hebben gevormd. Welke invloed mijn vrouw, schoonfamilie, mijn kinderen hebben op mij. Je bent er zelf bij. Zonder voorbeeld en zonder reflectie kan je geen goed beeld vormen van jezelf.

Het blijft een beetje plakken, de film aan mijn hoofd. Niet zwaar, niet licht. Gewoon even een andere manier van het kijken naar jezelf. Ook als ik uit de zaal het terras op loop. Ik bestel iets te drinken en geniet van de zon. En waardeer mijn absolute rust.

 

 

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2020 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?