kunst textiel op houten paneel

De tweede lockdown is zwaarder dan de eerste. ‘Het komt door het weer,’ zeggen ze. ‘We kunnen niet in het zonnetje op de veranda zitten. Even bijtanken buiten met lekker warm weer.’ Het klopt zeker. Het najaar doet niet veel goed aan je welzijn. Blue Monday. De korte dagen qua zonlicht. Sommige dagen die niet dag lijken te worden omdat het continu regent of omdat er een wolkendek elk zonlicht tegenhoudt.

Maar toch, deze tijd van het jaar is wel veel interessanter, veel rijker, dan een doorsnee zomerse dag. Een strakblauwe hemel, een koperen zon. Lekker hoor, maar ook heel saai. En nu, als de zon wél kans ziet om tussen de wolken door de aarde te verwarmen, dan is het magisch om te zien wat dat doet met de wereld. Vlakke, uitgestorven akkerlanden zonder beplanting worden mysterieuze werelden. Andere dimensies. Grauwe bomen gaan ineens hun superlange schaduwen neerleggen op de weilanden naast hen. Waterplassen worden hemelspiegels van Anish Kapoor. Licht dat gefilterd wordt, is licht dat dynamisch is, telkens weer anders is. En dus interessanter.

‘Zonder wrijving geen glans!’ Ik hoor een echo vanuit het verleden. Weet niet precies van wie of in welk kader. Maar, het is een gegeven. Ik zie de link met de natuur. De link tussen ons leven en de natuur. Als het geregend heeft, en de zon gaat daarna schijnen, dan is de wereld eigenlijk op zijn mooist. Als je pijn hebt gehad, dan voel je je leven daarna beter aan. De zon reflecterend in de regendruppels. De wolken in de hemel vallen neer in de plassen water op de grond.

Als het even kan, dan gaan we wandelen. Ook als het maar een beetje mooi weer is. Immers, dan is de kans op het openbreken van het wolkendek door de zon het hoogst. Net ook weer. Een wandeling door de Kampina. Langs gekapte bomen en natuur die in een soort winterslaap zit. Ongeduldig wachtend op de lente. Elke keer is het weer anders, de natuur. En toch lopen we weer dezelfde route Rood. We naderen wilde paarden op korte afstand. ‘Kijk!’ roep ik uit. Ik kijk niet naar de paarden maar naar de vlakte om ons heen, de ene boom op de heide en de zon die net die ene boom uitkiest voor haar zonnestraal.

Thuisgekomen pak ik mijn schaar en overgebleven textiel. Natuurlijk, ik kan de natuur niet nabootsen. Ik kan enkel mijn gevoel benaderen. En dat doe ik.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2021 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?