AU! Dat doet pijn!

Het is notabene mijn eigen schuld ook nog! Ik kan niemand anders de schuld van geven van mijn pijnlijke voet. Ik wrijf over de pijnlijke plek. Mijn hele voet tintelt na.

Hoe ik aan die pijn kom? Dit is er gebeurt: ik had bewust flink uitgehaald naar een plastic zak die midden in de woonkamer lag. Maar wat bleek, de zak bevatte naast de door mij veronderstelde lucht, vooral ook oude tijdschriften. Van het type dat zeker niet meegeeft als je er een trap tegen geeft.

Waarom ik die trap gaf?

Ik ben boos. Boos en vooral teleurgesteld. Over alles en iedereen maar zeker over mijn werk. Mijn werkgever gooit me eruit! Ik word ontslagen. Boventallig verklaard. Weet mijn baas wel wat hij doet? Wat ik nog allemaal kan betekenen? Ik heb het toch altijd goed gedaan? Vol met energie en uitermate loyaal. Zoveel bereikt en zoveel waardering. Al zoveel jaren lang in vaste dienst! Het is allemaal niets meer waard ineens. Niets! Ik moet mezelf inhouden om niet nog eens de tas een rotschop te geven.

De boosheid is er even, in de eerste paar uur. Maar daarna neemt de teleurstelling het als emotie over. Een diepe, hardnekkige emotie. Ik verwijt mijn baas na die eerdere opwelling verder niets. Dat heeft geen enkele zin. Ik verwijt mijzelf ook niets. Maar het is vooral jammer dat alles wat ik heb opgebouwd op het werk, wegvalt, dat warme werkrelaties worden doorgeknipt, dat ik het werk wat ik deed, niet meer kan continueren en afmaken.

De teleurstelling, het grijpt me bij de keel. Figuurlijk maar ook letterlijk. Het ontneemt me mijn adem, knijpt mijn keel dicht. Ik loop op mijn werk rond als een zombie. De vertrouwde omgeving, waar ik ook geblinddoekt mijn weg zou weten te vinden, die is ineens niet meer vertrouwd. Alsof het plafond aan de muur zit en de muren op de grond liggen. Het werkhuis is omgevallen, mijn wereld op zijn kop. Hoe moet het nu verder?

Later, op vakantie, heb ik dat huis, dat vertrouwde werk, weergegeven met een uit een karton geknipt sjabloon. Hetzelfde sjabloon is afgedrukt met andere kleuren in andere posities. Het vertrouwde patroon is ineens niet meer vertrouwd. Het ondenkbare is er ineens. Mijn werkhuis is omgevallen. Wat nu?

Kijk verder met me mee, over mijn schouder, de komende weken op mijn website https:\\marcelrus.com ? Het wordt Fun!

Met vriendelijke groet,  Marcel Rus

https://marcelrus.com | marceljanrus@gmail.com | 06-83707970 | Facebook \ Insta Marcel Rus Art

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2018 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?