Peter Wohlleben vertelt het terloops met enige humor. ‘De mens en de bomen, ze leven in een ander tempo. Daarom verstaan ze elkaar vaak niet’

Hij staat op een grote vlakte, ergens in Duitsland. Ooit stond er een groot bos met bomen die er tientallen jaren over hebben gedaan om te groeien. Een brand maakte een einde hieraan. Peter ging op zijn hurken zitten en bekeek zo beter de situatie. ‘Niet de brand is het probleem, maar hoe de mens erop heeft gereageerd.’ Zegt hij. Hij wijst naar een bos met zwartgeblakerde bomen. ‘Zo hoort het. Het bos heeft ons niet nodig. Het komt vanzelf wel goed. Laat het bos met rust! Het herstelt zichzelf wel, maar dan wel in haar eigen tempo. Misschien duurt het tien jaar, misschien 100, misschien meer. De mensen, die begrijpen dat niet. Zij willen zo snel mogelijk het bos weer zien, liefst binnen hun eigen levensduur. En dus voeren ze de verbrande bomen weg, ploegen de grond om en planten er bomen waarvan men denkt dat het snel sterke bomen kunnen worden.’ Peter schudt zijn hoofd en kijkt over het omgeploegde veld. De mens heeft zo meer kapot gemaakt dan een brand ooit kan doen.

Zo af en toe is het fijn om te horen hoe anderen de wereld zien. Hoe anderen natuur ervaren. Op die middag in de Verkadefabriek in ’s-Hertogenbosch neemt hij me mee in zijn documentaire ‘The secret life of trees’ of beter gezegd ‘Das geheime leben des Bäume’ want Peter is een Duitser. Hij werkte eerder bij bosbeheer in het Rijnland. Maar ontwikkelde zijn eigen ideeën over ecologie en kreeg de mogelijkheid om boswachter te worden in de Eifel. Zelf zegt hij dat hij niet kan vertellen en ook niet schrijven. Maar hij kan wel zijn toehoorders enthousiasmeren om net even anders te kijken naar het bos en de bomen.

Terug naar huis rij ik langs bomen. Ik weet nu dat zij elk hun eigen weg zoeken in de reactie op hun omgeving. Dat zij met elkaar kunnen communiceren via hun wortels in hun eigen Boom Wide Web, geholpen door zwammen en paddenstoelen. Dat zij andere bomen kunnen waarschuwen voor droogte of herten die hun bladeren willen eten. En dat met een tempo die wij als mens niet meer herkennen.

Ik denk dat ik maar even thuis op de grond ga liggen. Gewoon even ervaren hoe de tijd verstrijkt. Eens kijken of ik, voor heel even dan, de boom kan volgen.

 

Leestip: Het geheime leven van bomen – Peter Wohlleben

www.marcelrus.com

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2021 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?