Mijn zoon van tien ging pontificaal zitten op een bankje in de schaduw. Benen opgetrokken, armen over elkaar heen en gezicht verborgen. Geen beweging meer in te krijgen.

We waren op bezoek in Londen. Hadden die donderdagochtend al een mooie trip achter de rug. Met de metro van de buurt van het hotel naar Abbey Road. Om daar de beroemde zebrapad foto nogmaals te maken, maar dan wij in de rol van The Beatles. En dan met zo’n typische rode dubbeldekker bus naar Trafelgar Square. Lopend door naar St Pauls Cathedral en met de Millenium Bridge over de Theems. Fantastisch gezicht die skyline van Londen. Jammer dat we dan even moeten stoppen om te eten eigenlijk! Dan maar even snel eten. Iets van Fish and Chips, voor de kids dan zonder Fish.

Maar toen we daarna buiten stonden, ik met de vinklist met beroemde gebouwen in mijn hand, toen wilde hij niet meer. ‘Jullie willen vanalles zien. Ik moet vanalles. En als ik iets wil dan mag het niet. Want we moeten zo nodig doorlopen!’ Tsja. Ik kon er niets tegenin brengen. Iets wat ik altijd predik, deed ik op dat moment vooral niet. De tijd nemen om rond te kijken. Te leven in het hier en nu. Ik werd op die feiten gedrukt door mijn eigen zoon.

‘Maar wat wil jij dan doen nu?’ vroeg ik hem. ‘Nou eh, ik wil daaaar wel even kijken.’ Ik volgde zjn tienjarig vingertje en hij wees me op een klein strandje aan de rivier de Theems. Die was er eerst nog niet, maar tijdens het eten was het blijkbaar eb geworden. Wat zelfs in Londen dus te merken was.

Vanaf de wal kon je kijken op het strand. Er lagen stenen en aangespoeld rotzooi. Hout en plastic. Er was ook een stenen trap naar beneden. ‘Mag ik?’ ‘Natuurlijk, jongen’ Ik gaf toe en hing samen met mijn vrouw op de stalen reling te kijken naar hoe mijn kinderen naar schatten zochten. Niet in de Tate Modern, of the Shaft, Millenium Eye. Maar gewoon op een strandje aan de Theems. En de wind waaide in mijn haar. En de zon warmde mijn huid. Ik keek naar de strandjutters en bewonderde hun schatten. Niet zomaar schatten: mooie stenen en botjes van dieren.

En ik nam de tijd om rond te kijken. En zag de schoonheid van gewoon het water van The Theems en de gekloofde stenen kiezels. Neem jij ook de tijd om de schoonheid van gewone dingen te zien? Ik probeer het en verwerk dat in kunstwerken van hout en textiel. Kijk maar eens op www.marcelrus.com!

 

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2018 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?