Deze morgen vang ik het ochtend zonnelicht op op mijn koude gezicht. Licht bevroren weilanden ontdooien langzaam maar zeker om mij heen. Er zijn geen wolken te zien. De hemel is onbegrensd hoog en lichtblauwer dan ooit. Ik ervaar het. De eeuwigheid in dit ene moment. Hoe Thich Nhat Hanh het verwoordt in zijn boek ‘Met Zen de planeet redden’.

De zon had me uitgenodigd om te gaan wandelen in de vroege ochtend. Voordat ik de dag zou starten en verder ging werken, thuis achter de laptop. Een frisse neus halen just around the corner. Ik voel me rijk dat ik binnen enkele minuten het dorp uit kan lopen en me tussen de natuur kan bevinden. Ik kijk naar het dunne ijs in de sloten. Het bevroren gras van de weilanden. De rook van de schoorstenen van de boerderijen in de verte. Ik vertraag mijn pas om optimaal te genieten van datgene wat er dagelijks is.

Ik had het even nodig! De TV, de laptop, het internet, het heeft mij het nieuws gebracht van angstaanjagende agressie tegen onschuldige mensen. Nu met Rusland en Oekraïne. De bestorming van steden. De angst, het verlies van waardigheid en respect. En dat terwijl de pandemie rondom Covid 19 nog niet over is. Alom zijn er bedreigingen die toekomstplannen dwarsbomen.

Tussen de knotwilgen van het pad wat ik volg denk ik ineens aan het beeld van de monnik die liep op een kleed. Het kleed is zijn pad. Maar het is een magisch kleed. Eentje die voor hem zijn pad plaveit en hem zacht laat lopen en richting wijst. En een kleed die achter hem direct weer opkrult! De monnik blijft zo in het hier en nu. Geen last van het verleden. Geen blik op de toekomst.

Het beeld geeft mij even rust in onze hectische wereld. Rust om enkel te ervaren. Enkel dat wat ik op dat moment zie en voel. De kou op mijn gezicht. De zon die mij half verblind. Het bevroren gras van de weilanden. Het dunne ijs in de sloten. Enkel dat. En niets meer dan dat.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

©2022 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?