‘pssss’ ‘PSSSS’ ‘PSSSSSS’ ‘PSSSS’ ‘pssss’. Tussen virtuele afspraken door zit ik heerlijk in de ochtendzon op mijn eigen terras. In mijn eigen bubbel. De zon verwarmt mijn gezicht. Het sissende geluid om me heen stelt me op mijn gemak.

Daar komt de merel weer aan. De merel die onze compagnon is geworden in meer dan twee maanden lockdown. Hij is weer aan het wroeten in de aarde en in het nieuwe gras. Op zoek naar torretjes en wormen, denk ik. Ongegeneerd dribbelt hij door onze nieuw aangelegde tuin. Met zijn zwarte kraalogen kijkt hij ons wat brutaal aan en spert dan in respons op iets wat wij amper horen, zijn bek. Met fel gekwetter beantwoordt hij de oproep.

Maar daar komt de sproeier aan die het nieuwe gras water geeft. Het is een ingebouwde sproeier die we ruim tien jaar niet hadden ontdekt in ons oude gras. Pas bij het afgraven kwamen we deze tegen. Met een speciaal mechanisme die enkel op waterkracht de sproeier rond laat bewegen. De merel maakt het niets uit. De waterdruppels zorgen enkel voor een hint naar het bodemleven om wellicht aan de oppervlakte te komen. Met zijn zwart gevederde kop schuin luistert hij en dribbelt hij snel naar de worm die het erop gaat wagen.

Af en toe pakt de wind het water uit de sproeier op en chaotisch worden de minuscule waterdruppeltjes een andere kant op geduwd. Ik voel heel licht het water op mijn gezicht neerdalen. Als kleine koele vingertjes die me aantippen. De zon vindt het ook oké. Het maakt prisma’s in de waaier van waterdruppels. Zo is de sproeier boeiend qua geluid én qua kleur.

En zo is het gekomen. Dat ik ruimte en rust vind om van de meest kleine dingen te genieten. Van de ochtendzon. De hoge hemel boven mij. De ruisende lange bomen als decor. De opgroeiende hortensia die over enkele weken wit zal gaan bloeien. Van de merel die ónze Merel is geworden en waar we ongerust over worden als hij ons even een dag overslaat. Van de sproeier die uitermate rustgevend zijn water rond sproeit over het dorstige gras. Everyday happiness. Elke dag heeft zoveel moois wat we meestal overslaan in de rush van A naar B. De alledaagse schoonheid van de natuur die wordt geplet tussen deadlines en andere boel belangrijke dingen.

Na het kopje koffie in de ochtendzon op ons terras ga ik weer naar binnen. Opgefrist en dankbaar. De sproeier heb ik weer uitgezet. Zonder waterdruk floept het ding weer in zijn koker in de grond. Wachtende op een volgende beurt. Eersteklas therapie.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2020 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?