Mijn moeder nam me een week geleden mee naar de garage bij het huis waar we als gezin lang samen hebben gewoond. De garage is nu vooral leeg. De auto is allang verkocht. De materialen bij de werkbank zijn opgeruimd door mijn broer en moeder. ‘Kijk,’ zegt mijn moeder, ‘Deze kwam ik nog tegen.’ Ze is stukje bij beetje de overgebleven spullen van mijn vader aan het sorteren in wat weg kan, wat de kinderen willen en wat ze zelf wilt houden.

De werkbank ruikt naar staal. Het biedt een stilleven, een foto die voor altijd stil is komen staan na dat ene fatale moment op 11 september 2017. Het domein van een metaal- en houtbewerker. De lege bankschroef met krassen. De schroevendraaiers, tangen en vijlen netjes op een rij. En een stapel houten mallen. De mallen die mijn vader heeft gebruikt voor het maken van zijn model bootjes.

‘Kan je er iets mee?’ vraagt mijn moeder aan me. Ik knik en neem de mallen van haar over. Thuisgekomen groeit het idee over wat ik ermee kan doen. Ik neem de grootste mal mee naar mijn atelier. Ik voel de energie die mijn vader heeft gestopt erin. Beeld me in hoe zijn zaag en vijl het grof hebben gemodelleerd van houten blok tot boten mal. ‘Ik neem het stokje van je over, pa!’ denk ik en ik ga aan de slag.

De repen stof omwikkelen het hout. De mal wordt een boot. Door de onregelmatige stof wordt het strakke hout interessanter om naar te kijken. Net zoals een echte boot gemaakt door mijn vader pas ging leven door de teer en de onregelmatigheden. Ik voel hem meekijken vanuit de hemel.

Reep voor reep verhult de stof het hout. Het krijgt een metamorfose, een nieuw gezicht. De blauwe ondergrond met de transparante witte verf erbovenop geeft het een dromerige gloed. Alsof je de boot er doorheen ziet. Het wordt één met het water waar het op zou moeten gaan varen. Het wordt tijdloos alsof tussen het maken van de mal door mijn vader en het afmaken door mij amper secondes zitten.

Een dag later geef ik het zijn laatste behandeling. De diep wit-blauwe kleur krijgt roestvlekken mee alsof ze doorlekken vanuit het staal van de boot naar de oppervlakte. Het krijgt karakter die door de vernis nog even wat nader worden geaccentueerd.

Dan is de boot klaar. De boot van mijn vader. En van mij. Ik denk aan hem even iets meer dan anders en laat hem als het ware te water.

 

 

 

 

1 Reactie
  1. Frank Blom 1 maand geleden

    De boot en de vader. Recht uit en in het hart. Een eerbetoon. Mooi, kwetsbaar en compleet. Een hele mooie en bijzondere kwaliteit dat je dit kan. Groeten Frank

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2020 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?