Terwijl ik met mijn spuitbus oranje verf klaar sta voor de betonnen wand van de tunnel onder de rotonde van de N617, zie ik uit mijn ooghoek iemand aan komen fietsen. Hij vertraagt en stopt net voor me, hijst de fiets op de stoep naast me en stapt af. ‘Hallo,’ groet ik hem. Ik besef dat ik er uit zie als een wat verwarde schilder. Haar in de war, baardje iets te wild, korte afgeknipte spijkerbroek met rafels, T-shirt met oranje vegen van de verf. ‘Hallo!’ zegt de man. Hij ziet er wat verhit uit, door het fietsen in de warmte van die dag. ‘Hallo! Wat is dit een fantastisch project!’ Vol bewondering kijkt hij om zich heen. En ik moet het beamen. Wat is dit een fantastisch project. Daar waar de tunnels onder de rotonde van de N617 tussen Sint-Michielsgestel en Den Dungen eerst nog grauw en grijs waren, en vooral ook onveilig voelden, is er binnen een paar weken noeste arbeid van enthousiaste vrijwilligers uit de wijk een bont pallet ontstaan aan heldere vrolijke kleuren. Ik geef een toelichting aan de man: ‘Het geeft het beekdallandschap weer, waar je je nu in bevindt.’ Ik wijs de gele zandgronden aan. De groene akkers en het bos. De rivier De Dommel die je letterlijk op de tunnelwand ziet meanderen. De lichtblauwe lucht. ‘Je ziet het soms als grondlagen en soms is het perspectief zo dat je erop kan kijken.’ Met half open mond kijkt hij de tunnel rond.

Er zijn veel mensen die fietsen en wandelen door de tunnels. En vrijwel iedereen, jonge scholieren, peuters, oudere mensen, honden uitlaters, joggers, reageren zoals deze man. Verbaasd. Verwonderd. En dan positief met uitspraken als ‘Wat mooi!’ ‘Jullie zijn goed bezig!’ ‘Ga zo door’ ‘Wat vrolijk!’ ‘Ik word hier blij van!’ Het is een komen en gaan van passanten en een continue regen van complimenten. Enorm satisfying!

De man draalt een beetje en dan komt de aap uit de mouw. ‘Ik heb een zoontje van elf jaar. Hij is heel creatief maar een beetje verlegen. Hij kan goed bomen schilderen.’ Ik voel het al aankomen. ‘Zou het eventueel kunnen dat…?’

In het project TunnelArt617 heb ik het totaal ontwerp getekend, de basislaag met kuntwerken. Nu coördineer ik samen met de wijkmakelaar de uitvoer daarvan. Het idee zelf ontstond in een groep van kunstenaars, het idee van het beekdallandschap. Ik vond de inspiratie en scheppingsdrang om het te vertalen naar een PowerPoint schets die ik nu om me heen zie in de tunnels. Echt tof! En elke dag worden er nieuwe verhalen gemaakt. Hier gloort ook zo’n verhaal, merk ik.

‘Hier is mijn kaartje,‘ zeg ik tegen de man. Ik geef hem het visitekaartje van mijn bedrijf Marcel Rus Art. Niet zozeer voor de website www.marcelrus.com maar meer voor het email nummer. ‘Stuur maar een bericht en dan kunnen we samen kijken.’

Het is maar een voorbeeld van de vele interactie tussen passanten uit de wijk en de vele creatieve mensen die samen dit fantastische community art project dragen. Een project waarin professionele kunstenaars zij aan zij staan met amateur kunstenaars, met vrijwilligers die voor de eerste keer een kwast in hun handen hebben en met mensen van Cello en Kentalis die ondanks of wellicht dankzij hun beperkingen in staat zijn om met hun creaties de tunnels te verrijken.  Super satisfying!

De man in kwestie is uiteindelijk niet teruggekomen. Maar vele andere passanten zijn wel gekomen en hebben iets extra’s toegevoegd aan het geheel. Nu, begin oktober is het project afgerond en zijn de tunnelwanden gevuld.

TunnelArt617 is gratis te bezichtigen. Informatie over het project TunnelArt617 is te vinden op instagram en facebook onder TunnelArt617 en op de website van de gemeente Sint-Michielsgestel www.sint-michielsgestel.nl . Informatie over mijn eigen kunst vind je op www.marcelrus.com .

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2021 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?