Het is niet zwart, en ook niet wit. De kleuren van de film in de bioscoop zaal 4 NatLab Strijp-S, waren meer zilver. Alsof alles briljant was, parelmoer. Alles licht. En dat terwijl het verhaal verre van licht is.

Radiomaker Johnny wordt tijdelijk opgescheept met zijn negenjarig neefje Jesse. Zijn zus moet voor de vader van het neefje zorgen omdat deze leidt aan psychische problemen. Dat leidt voor zowel Johnny als Jesse tot een nieuwe blik op het leven. Het is een film van Mike Mills waarin ook veel jongeren worden geïnterviewd over wat zij zien als hun toekomst, met grappig positieve uitkomsten.

In een van de recensies over de film werd de term ongedwongen ontroerend genoemd. En daar kan ik me wel in vinden. Het verhaal kent geen ups-and-downs. Meer een keten van interactie, tussen kind en ouder, vanuit het perspectief van de ouder. Joaquin Phoenix is heerlijk rommelig en wordt door zijn neefje Jesse (Woody Norman) behoorlijk uitgetest met vragen zoals waarom hij niet meer met zijn zus praat. ‘Dat Johnny radiomaker is, is geen toeval, want C’Mon C’Mon draait om luisteren – niet naar wat de andere zegt maar naar de immense wereld aan emoties die daarachter schuilt.’ schrijft het artikel in De Filmkrant.

De film richt zich op momenten. De momenten van interactie tussen de ouder en het kind. Dat maakt de film klein maar ook rijk. De parelmoeren beelden geven een bepaalde afstand waarop je de conversaties kan beschouwen. De muziek werkt daarin door op de roadtrip langs steden als New Orleans en New York. Geen grote gebeurtenissen vinden plaats. Maar die dagdagelijkse confrontaties veranderen stukje bij beetje hun band en hun kijk op de wereld.

Achter mijn kopje koffie op het terras van NatLab zie ik de paralellen met het boek wat ik lees. Er wordt gesteld dat het leven juist wordt bepaald door die dagdagelijkse confrontaties of ontmoetingen. Dat de wereld verder toch niet te leiden is, chaos is en dat plannen worden doorkruist met incidenten. Dat alledaagse, dat kleine, dat maakt het groot en boeiend.

https://www.natlab.nl/nl/

https://filmkrant.nl/recensies/cmon-cmon/

 

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

©2022 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?