Al van jongs af aan heb ik een hekel aan autorijden. Eerlijk gezegd kan ik het ook niet goed. ‘Ha, daar rijd Marcel weer vooraan in de file,’ zegt mijn familie dan. En inderdaad. Aan mij geen bumperkleven besteed. Ik doe het zelf niet en als iemand het bij mij doet dan merk ik dat negen van de tien keer niet op. Maar sinds een paar jaar merk ik toch een paar positieve dingen te noemen over autorijden. Althans, autorijden in mijn al vrijwel afgeschreven citroen C1. Metallic blauw met een grote barst in de voorruit, hardnekkig stof op het dashboard en een spinnetje rechtsvoor bij de airco of beter gezegd luchtomwenteling.

Het eerste is dat het nog een van de weinige plekken is waar ik cd’s kan draaien. Ouderwetse plaatjes volgekrast met muziek die ik fijn vind. Cd’s van de kringloop gekocht voor 50 cent en dan maar zien of het eigenlijk echt leuk is. Ik draai het volume hard open en zing mee met Bon Jovi of Kenny Rogers. Één groot guilty pleasure. En waarom ook niet.

Zo ook vandaag. Ik zit in de auto terug van een kort ritje ’s-Hertogenbosch. Net dochterlief naar een vriendinnetje gebracht zodat ze samen kunnen gaan skaten. Terug in de auto zingt Jon Bon Jovi hartstochtelijk Always en het tovert een glimlach op mijn gezicht. Ik nader de afslag naar Den Dungen. Rechts ligt de Dungense Brug te wachten om overgestoken te worden.

Maar dan verandert mijn auto van gedachten. Wacht, ik verander van gedachten en stuur de auto in plaats van naar rechts, naar links. In een split second merk ik op dat het best aardig weer is en dat ik, voordat ik me weer ga onderdompelen in werk en andere nuttige of minder nuttige zaken, best behoefte heb aan een korte wandeling.

Het verkeerslicht doet een countdown: 3-2-1 en GO! Ik rij onder het viaduct door, over de brug over het Maxima kanaal en stop pas als ik bij de rivier de Aa ben. Deze rivier die ook door ’s-Hertogenbosch loopt, meandert fantastisch mooi door een vlak weilandgebied tussen Berlicum en Den Dungen. Ik stap uit, steek over en start mijn korte opfris wandeling. Gewoon, omdat het kan.

De dijk waar ik op loop biedt aan de ene kant uitzicht op de meanderende Aa. Het water stroomt snel en her en der klokt het. Ik kijk graag naar stromend water. Wellicht dat het water in mijn lijf zich daarmee verbonden voelt. Aan de andere kant biedt de dijk uitzicht op de kort gemaaide grasvelden. In de verte een paar huizen, in de weilanden een handjevol koeien. Meer niet. Het biedt een soort decor, een groots decor, maar dan zonder spelers.

Of toch, als ik verder kijk en mijn blik omhoog richt, dan merk ik de wolken op. De hoge hemel met de wolken die ergens vandaag hun regen zullen gaan loslaten op de aarde. Het is nergens rustig wat de wolken betreft. En het biedt een schouwspel wat geen mens kan evenaren.

De wind waait mijn gedachten los. De wolken laten mij mijn leven relativeren. Net wat ik even nodig had. Dan draai ik om en loop hetzelfde pad terug. Althans, het ziet er nu natuurlijk anders uit. Net als dat je zoveel dingen op meerdere manieren kan zien.

Als ik bij de auto terug ben geef ik het een waarderend klopje op het dashboard. Dat is namelijk het tweede voordeel van mijn autootje: het kan me brengen naar leuke plaatsen om even te wandelen.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2021 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?