‘Hallo!’ Een lange man opent de deur. Veegt eerst nog wat kruimels van zijn mond van zijn verlate lunch. Hij kijkt me vriendelijk vragend aan. ‘Hallo!’ zeg ik. Ik had op de gok een deurbel ingedrukt bij het monumentale pand aan de Maliebaan in Utrecht. Er waren meerdere bellen, en ik wist ook even niet waar ik nu precies in zou gaan belanden. Licht aarzelend antwoordde ik. ‘Ik wil graag een expositie zien van Amber Houweling? Die zou hier zijn, Maliebaan 45.’ ‘Ah-ja, prima kom binnen. Maar wel met eh…’ Ik vul hem aan door mijn mondkapje uit mijn jaszak te vissen. Het hoort erbij in deze donkere corona dagen.

De deur zwaait open. ‘De werken hangen in de gangen en in elke werkkamer.’ Koud binnen komen de werken me al tegemoet met heldere uitbundige kleuren, objecten en veel energie. Ik vraag toch even door. ‘Wat is dit eigenlijk voor pand? Werken jullie hier?’ De man geeft rustig en enthousiast antwoord. ‘Het Coachhuis is een plaats voor allerlei coaches, trainers, mediators en therapeuten. Je kan er ruimtes reserveren en daar dan werken. En je kan er andere professionals ontmoeten.’ Een prima concept. De kunst aan de muur zorgt zeker voor een bepaalde sfeer in de kamers. Niet geheel onbelangrijk als je bijvoorbeeld een coach sessie hebt.

Ik hang mijn jas op en met mondkapje om dwaal ik door het statige huis. Het blijkt meerdere etages te hebben verbonden door steile trappen, met op elke etage een koffiecorner en een aantal kamers van verschillende formaten. En overal de kunst van Amber. Amber die ik nog ken van haar tijd bij een gezamenlijke werkgever, een Utrechtse bank. Maar die tijd ligt ver achter haar. Ze gaat er vol voor nu, voor het kunstenaar zijn. En is ook succesvol! Met exposities, waardering van haar publiek en verkopen van werken. Ze inspireert me in haar volhardend blijven in een wereld waar niets vanzelf gaat en je ook maar weinig echt kan sturen.

Net als ik helemaal in de nok van het gebouw ben, hoor ik haar stem. ‘Amber… kunstenares… iemand rondleiden?…’ Ik hoor flarden maar kan de rest wel zelf invullen. Ik loop naar beneden en tref haar halverwege. ‘Hoe gaat het? Wat een mooie werken, mooi die gelaagdheid en kleuren’ We lopen langs een aantal werken, zonder daarbij al te veel de coaches te storen. Ze vertelt de verhalen achter de werken. Elk werk kent een ander verhaal. Uiteindelijk belanden we aan de koffie in de koffiecorner beneden. Ik vertel over het community art project wat ik mede heb geleid in mijn woonplaats Sint-Michielsgestel. Ze wil er alles over weten. We hebben het over hoe je onze werken kan promoten, het een podium kan geven. En besluiten om elkaar te blijven ontmoeten en te blijven inspireren.

‘Daag! We gaan er weer vandoor!’ We nemen afscheid van dezelfde man die mij eerder binnen liet. ‘Je komt de werken binnenkort weer ophalen, toch?’ ‘Ja, de expositie loopt nog een week.’ ‘Jammer hoor, want de werken geven echt iets mee aan de ruimtes. Wist je dat we ook een andere vestiging hebben?’ ‘O ja, dat wist ik niet. Ik voel er wel wat voor om nog meer te exposeren.’ ‘Nou, dan moeten we het daar later even verder over hebben.’ Zo zie je dat van het een het andere kan komen.

Even later loop ik de Maliebaan in Utrecht af. De herfst zon laat het wegdek schitteren. Het regent bladeren van de hoge bomen. Ik glimlach met een hoofd vol kleuren en ideeën.

Wil je meer zien van Amber Houweling? Kijk dan op haar site www.domcityart.com. Heb je interesse in het huren van een ruimte als coach? Zie: www.hetcoachhuis.nl. En blijf mij volgen op: www.marcelrus.com.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

©2022 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?