‘Dat is dan vijftig cent’.

Ik reken af bij de balie. Men herkent me voortaan bij de Kringloop Jan Vink in Sint-Michielsgestel. Die jongen die telkens langs komt voor cd’s en elpees. Echt, dat vind ik echt fun. Eindeloos zoeken in de bakken met cd’s. Telkens weer, omdat die bakken met cd’s ook telkens worden aangevuld met nieuwe voorraad. Vergane glorie. Afgedankte artiesten uit de jaren tachtig. Helden van toen die nu in het bejaardentehuis bivakkeren.

Wat zou het verhaal zijn van die cd’s? Wie waren de eigenaren? Hoe vaak is die cd gedraaid? Terwijl de luisteraar er met passie naar luisterde? Of juist het opzette als achtergrond muziek? Of was het een misplaatst verjaardagskado en is de cd als onderzetter gebruikt? Ik ben benieuwd naar die verhalen. En zoveel cd’s geeft een heleboel om over te fantaseren.

Als ik me concentreer, dan lijk ik ze te horen tussen de klanken van de muziek. De cd hoezen nog in het plastic of juist half stuk. Aanwijzingen voor een intensief gebruik, of niet. Via de vingerafdrukken op de cd’s is zelfs te achterhalen wie het waren, die voormalig eigenaren. Of gaat dat nou weer te ver. Ik zie een heel stel cd’s van één artiest. Ineens geen fan meer? Of, een overlijden en de familie die een huis leeg moet halen en die artiest niet kan waarderen?

Ik denk dat ik speur naar herkenning. Een cd die ik vroeger als lp heb gedraaid. Een klank uit het verleden. Zoals een nummer als New Years Day van U2 is. Net als in de clip gingen mijn vrienden en ik door een besneeuwd bos lopen in het midden van de winter.

De cd’s in de rekken van de kringloop staan behoorlijk door elkaar. Frans Bauer zij aan zij met Michael Jackson en Pavarotti. Soms op zijn kant, zodat het bladeren lastig is. Ik scan rustig en heb plezier als ik dan een cd zie die voor mij de moeite waard is.

Nu sta ik aan de balie, met de vijftig eurocent in mijn hand. Dit keer is het Luck of the Draw, van Bonnie Riatt. Wat een fantastische stem heeft zij. En mijn lievelingsnummer ‘I can’t make you love me’ staat er ook op. Ik ken het nummer eerder van de vertolking van Adele, maar Bonnie Riatt is eigenlijk beter.

Terug in de auto knal ik het volume naar grote hoogte. Haar stem, die piano, het schept een warme melancholieke sfeer. Die nog versterkt wordt door het vallen van de rode en gele herfstbladeren. De klanken vallen als bladeren uit de lucht. Het doet me denken aan een schilderij waarin blokken als info langs suizen, langs mijn plaats op de wereld. Het sneeuwt ineens  bladeren terwijl ik mijn auto langs de Brabantse wegen stuur naar huis.

Ze zingt:

Turn down the lights
Turn down the bed
Turn down these voices inside my head

En ik voel me goed. Klein geluk dat zo bereikbaar is. Voor vijftig eurocent bij de kringloop.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2018 Marcel Rus

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?