Hij stond heel dicht bij mij. Ik schat in zo’n twee meter. Ik had hem kunnen aanspreken. Had zelfs wel wat vragen over wat hij bedoelde met zijn kunstwerken. Er was ook iets van mij ervan weerhield. Zijn status, wellicht? Een Oscar winnende regisseur, een serieuze kunstenaar met een open blik op het leven. Of was het zijn wat boos ogende blik? Wellicht moet ik het meer bij mijzelf zoeken. Ik had mijn bravoure die dag thuisgelaten. Dus ik glimlachte slechts naar hem toen ik de twee meter afstand vergrootte door de zaal te verlaten in De Pont, Tilburg.
Ik was bij de opening, de vernissage, van zijn expositie ‘Atlas’. Centraal in de expositie staat de gelijknamige installatie in de grote expositie zaal. In het schemerdonker staan een aantal ouderwetse beeldschermen een projectie te bieden van Atari achtige blokjes die voortbewegen en telkens oppoppen. Het biedt een sfeer, absoluut. En tegelijkertijd vind ik de monitoren en de Atari blokjes ronduit lelijk. Mag ook gezegd worden.
In een andere zaal toont De Pont een blik in het hoofd van de kunstenaar. Hij wordt geinterviewd door een uit het beeld gelaten interviewer, zittende op een stoel midden in een ruimte. Ik vind hem uiterst inspirerend. Zeker als hij praat over hoe hij het leven ziet en hoe wij dat leven.
‘An artwork is a framework to think’ zegt hij, ‘It’s a trigger inside a frame.’ Hij praat over een frame om het leven in te kaderen, om het te kunnen overzien. Terwijl hij juist pleit voor het openbreken van frames. De wereld is ‘bigger than the frame.’ ‘The frame gives you comfort, againts your vulnerability.’ Ik projecteer mij op zijn woorden en visie. Mijn kader is even afwezig geweest en dat voelt soms ongemakkelijk. Ik vind ergens troost in zijn woorden dat na een periode van het verblijven in ongemakkelijke ruimtes er toch weer een periode van stabiliteit, van een nieuw frame ontstaat.
Een ander werk laat bezoekers in het donker staan. Zonder beeld, enkel met geluid. Het geluid van een workout sessie van een bokser. Het gebonkt, het gehijg. Ik moet lachen om het werk en om de andere bezoekers die soms wat vragend in de ruimte staan of nog net niet gewend zijn aan het schaarse licht. Het geluid vertelt het verhaal, en dat is genoeg, volgens McQueen.
Als ik even later De Pont weer achter mij laat en natuurlijk nog even een blik werp op Anish Kapoor’s spiegel buiten in de vijver, echoot de woorden van Steve in mijn hoofd ‘To get into control, you need to get out of control’.
