De weg liep omhoog. Tergend langzaam. Er leek geen einde aan te komen. Ik wist: geen enkele weg gaat enkel maar omhoog. Ik stemde mijn pas af op mijn vermogen om hardlopend omhoog te lopen. Links en rechts was er de prachtige natuur van de duinen van Schoorl. Van rechts keek je zo het dal in waar stuifzand onrustig zocht naar een vaste verblijfplaats. Links keek ik een magisch bos in met het zonlicht wat zijn weg zocht en vond tussen de bomen.
Ik liep er voor het eerst de dertig kilometer van de loop ‘Groeten uit Schoorl’. Een afstand die ik niet zo 1-2-3 loop. Ik had getraind, zelfs iets te veel eigenlijk. Ik was omringt door andere lopers. Samen liepen we in de zon.
Nog voor de start sprak ik met veel interesse diverse lotgenoten. Over hun ambities. Hun plannen. Prachtig om te merken dat als je zelf respect en interesse toont aan anderen, je naast gezelligheid, ook respect en interesse kan kweken voor jezelf.
Tijdens de race keek ik in de laatste fase kilometers lang naar een wat zwabberende linker kuit van een lange jongeman voor mij. Een kuit met een gitzwarte, pas geplaatste, tattoo. Het was tijdens de laatste vijf kilometer. Hij liep een acceptabel tempo en vormde voor mij een fijn ijkpunt.
Toen ik na de finish door liep naar de pendelbus terug naar Alkmaar, zag ik de kuit opnieuw opdoemen voor mij. Ik versnelde even en sprak de eigenaar van de kuit aan. Een ervaren loper met grootse trail plannen.
Een hardloop wedstrijd is voor mij veel meer dan een fysieke strijd. Er komt veel meer bij kijken. En alles is op de een of andere manier te relateren aan het leven zelf. De wijze van voorbereiding. Stap voor stap, kilometer voor kilometer, met het vertrouwen dat het goed komt. Het doseren van energie om de eindstreep te halen op een fijne manier. Het willen afronden wat ik opstart. Het observeren van mijn omgeving en dingen opmerken. Het past bij mij.
En nu ik dit schrijf besef ik ook dat ik tijdens die dertig mooie kilometers door de duinen iets heb geleerd. Een les van de kuit-met-tattoo. Het is oké om af te stemmen op iemand die jouw tempo heeft. Volg totdat je niet meer wil of kan volgen en toon respect. Dat helpt je door langdurige en complexe trajecten heen. Op werk, privé en vandaag ook in de duinen van Schoorl.
