De Grote Kerk in Breda is vandaag een feest voor het oog. Overal in de kerk speelt het binnenvallende zonlicht op de grote pilaren. Terwijl mijn voeten bewegen over de grafstenen en zware tegel vloeren, volgen mijn ogen de lichtstralen.
De Grote Kerk herbergt naast zijn gebruikelijke interieur, nu ook een expositie: ‘René! I’m still standing’. Een expositie van zo’n twaalf internationale kunstenaars die reflecteren op de grote thema’s in het leven: verdriet, vreugde, verlangen, verliefdheid, eenzaamheid en hoop.
Reflectie! Dat doet het kunstwerk ‘Line of Destiny’ van Oscar Munoz zeker! Het werk, een korte zwart-wit film wordt vertoond terwijl het device op de grond ligt. In een van de meest stille en beschutte plaatsen van de kerk, de lege grafkapel. Enkel een lichtgat bovenin de crypte biedt houvast. Eerst zie ik niet goed wat het voorstelt. Een lijnenspel met grijze hobbels. Kleur technisch interessant genoeg om te blijven staan.
Dan zie ik het ineens. Ik zie een man, de kunstenaar zelf, verschijnen in het water. Het water wat wordt vastgehouden in de palm van een verweerde hand. Langzaam maar zeker loopt het water weg. En verdwijnt de beeltenis mee met het water. Het is met recht iets wat door de vingers glipt.
Ik word er wat weemoedig van, van dit werk. En bewonder het door zijn eenvoud en kracht. Het is alsof ik een leven zie voorbijflitsen in een paar minuten. De tijd tikt door. Oblivion. Hoe ga ik eigenlijk om met verlies? Hoe blijf ik herinneringen houden aan degene die mij dierbaar waren? Het doet mij beseffen dat tijd schaars is.
Met ‘Line of Destiny’ in mijn hoofd loop ik even later door de binnenstad van Breda en via het park naar het station. Onderweg kom ik voetgangers tegen in diverse fases van hun leven. Jong, oud, verliefd, verloren. Ik app even naar mijn kinderen en vraag hoe het met hen is.
De tentoonstelling ‘René! I’m still standing’ is nog te bezoeken tot 1 maart 2026. Naast het werk van Munoz is ook het kleurige werk van Victor Sonna ‘Sunflower to Heaven’ de moeite waard.
