Veel te vroeg was het voor me deze ochtend.
Voor mijn gevoel stond ik ineens buiten, middenin Bomentuin D’n Hooidonk. De bomen in de nabijheid van de verlichte tent werden nog beschenen. De rest was weggezonken in het duister, ik wist dat ze er waren. Om mij heen zaten voormalige dorpsgenoten. Ieder met het eigen verhaal en bijbehorend elektrisch flikkerend waxinelichtje om nog eens extra te benadrukken waarom ze daar waren.
Ik was er niet voor mijzelf. Ik was er voor een nicht van mijn toenmalige vrouw. Anja heet ze. Ze was heel aardig, toegankelijk, attent. Ze was bewuste en zorgzame moeder van twee kids. Een mooi mens. Ze was ook depressief, had geen fit met het leven en op een dag nam ze medicijnen en ging ze dood. Mijn waxinelichtje was deze ochtend voor haar. En ook voor al die vaak jonge mensen die mentaal worstelen met het leven.
Na mooie stemmige voorgedragen gedichten liepen we als groep over de dijken rond de bomentuin. De natuur begreep het. Er was een grijze mist. Het blurde de bomen in het veld. Maakte alles zacht, zoals de vrouw wandelend naast mij opmerkte. Halverwege bleven we stilstaan, terwijl we dat al de hele tijd figuurlijk al deden. Samen keken we door een opening tussen de bomen een veld in en zagen het licht opkomen. Veel hoeft dan niet te worden gezegd. Veel van de mensen in onze gedachten zien het licht niet meer opkomen.
De tocht in het kader van Walk Into The Light eindigde bij het gemeenschapshuis. Daar wachtte ons een fijn ontbijt en goede praat. Toen ik even daarna weer mijn leven in werd gezogen besefte ik dat ik mijn waxinelichtje was vergeten mee te nemen. Wellicht ook wat mist in mijn hoofd. Het maakt niet uit. De gedachte aan mooie mensen die er niet meer zijn neem ik toch als vanzelf mee. Het was veel te vroeg voor mij, schrijf ik in de kantlijn. Het was veel te vroeg voor Anja en zovele andere mooie mensen.
Foto: Stichting HELD
Buurthuis Litserborg www.litserborg.nl
Stichting Held
Bomentuin Den Hooidonk – www.denhooidonk.nl
